บทที่ 8 ไม่ใช่ก้างหรือหนามที่จะทิ้งขว้าง

ไม่ใช่ก้างหรือหนามที่จะทิ้งขว้าง

ประตูรั้วเหล็กบานใหญ่ของคฤหาสน์อัครเดชานนท์เลื่อนเปิดออกอัตโนมัติ เมื่อรถสปอร์ตสีดำเคลื่อนเข้ามาจอดใกล้ ๆ

จากนั้นรถก็ขับเคลื่อนเข้าไปในบริเวณหน้าลานจอดรถของคฤหาสน์

ทันทีที่มุกดาเปิดประตูลงจากรถ ดารินทร์มารดาเจ้าของบ้านก็เดินออกมาจากตัวคฤหาสน์พอดี

ดวงตาเฉี่ยวคมไล่มองรถของลูกชาย ก่อนจะสาดสายตามาหยุดที่หญิงสาว สีหน้าพลันแข็งกระด้าง เมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ใครอื่น หากเป็นเด็กในปกครองที่นางไม่เคยยอมรับ

“กลับมาด้วยกันได้ไง”

น้ำเสียงนุ่มแหลมเอ่ยถาม พร้อมกับประตูด้านคนขับเปิดออกมาพร้อมร่างสูง

“แม่...” เสียงทุ้มเรียบเรียกผู้เป็นแม่ เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะออกมาเจอในเวลานี้ แต่เพราะไม่ได้ทำอะไรผิด จึงปรับสีหน้าให้เรียบเฉยไว้

“แม่ เข้าข้างในกลับผมเถอะ” เขาตัดบทกำลังก้าวเข้าไปโอบประคองผู้เป็นแม่แต่อีกฝ่ายเบี่ยงตัวหลบ สีหน้าไม่พอใจเพิ่มขึ้น

“ฉันถามว่ากลับมาด้วยกันได้ยังไง...” ดารินทร์ย้ำคำถามเดิม แต่สายตาจ้องไปยังหญิงสาวที่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่ข้างรถ “ผู้หญิงอย่างเธอ... ก็ควรจะเจียมตัวอยู่ในที่ของตัวเอง อย่าคิดว่าได้นั่งรถคันเดียวกัน แล้วจะขึ้นมาตีตนเสมอเจ้าของบ้าน”

คำพูดตรงๆ นั้นทำให้มุกดาขอบตาร้อนผ่าว ได้แต่นึกเจียมตัวและก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากอธิบาย

อัครินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาขยับก้าวมาบังร่างบางไว้กลาย ๆ ก่อนจะตัดบทมารดาด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำไปอีกครั้ง

“แม่เข้าข้างในเถอะ ...เธอก็ไปเปลี่ยนชุด แล้วลงไปช่วยงานป้าสายในครัว”

“ค่ะ” มุกดารับคำสั้น ๆ แล้วรีบก้มหน้าเดินเลี่ยงเข้าบ้านไปทันทีด้วยความโล่งใจ

เธอรู้ดี...

หากยังยืนอยู่ตรงนั้นอีกเพียงไม่กี่นาที คนที่ต้องรับอารมณ์ของคุณดารินทร์คงเป็นเธอ

เมื่อแผ่นหลังของมุกดาลับเข้าไปในตัวบ้าน ดารินทร์จึงหันมาหาลูกชาย

“อธิบายมาสิอัค... แกพาเด็กนั่นกลับมาด้วยทำไม”

อัครินทร์ถอนหายใจเบา ๆ

“ผมไปธุระแถวนั้นพอดีครับ”

“แล้ว?”

“เห็นมุกยืนรอรถอยู่ ก็เลยรับกลับมาด้วย...” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนสบตามารดานิ่ง “ก็แค่นั้นครับ”

ดารินทร์จ้องหน้าลูกชายราวกับพยายามค้นหาความจริงบางอย่าง แต่สีหน้าของอัครินทร์ยังคงเรียบเฉย ไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย

สุดท้าย นางจึงได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น แม้จะยังไม่คลายความสงสัย แต่ก็ไม่อาจหาหลักฐานมาหักล้างคำตอบของลูกชายได้เลย...

หลังจากวันนั้นมุกดาพยายามหาทางหลบหน้าสองแม่ลูก เพื่อลดการปะทะ

แต่สำหรับอัครินทร์ กลายเป็นเขาเองที่เฝ้ามองหาว่าเช้าเธอออกไปตอนไหน กลางคืนเธอกลับถึงบ้านหรือยัง ทุกอย่างกลายเป็นความเคยชินโดยไม่รู้ตัว...

กระนั้นการกลับมาเมืองไทยถาวรของอัครินทร์ในครั้งนี้ ทำให้คฤหาสน์ตระกูลอัครเดชานนท์ที่เคยเงียบเหงาครึกครื้นขึ้นมาทันตาเห็น โดยเฉพาะคุณแม่ดารินทร์ที่ดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษเมื่อเห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนยอมอยู่ติดบ้าน ไม่บินหนีไปอยู่ต่างประเทศเหมือนแต่ก่อน...

บ่ายของวันหยุด ดารินทร์ชวนลูกชายมานั่งจิบชากลางห้องโถงใหญ่ และแน่นอนว่าหัวข้อสนทนาคงหนีไม่พ้นเรื่องที่เธอคาดหวังมาตลอดหลายปี

“อัค... ในเมื่อลูกกลับมาอยู่ไทยถาวรแล้ว แม่ว่ามันถึงเวลาที่ลูกต้องคิดเรื่องแต่งงาน มีสะใภ้แต่งเข้าบ้านอย่างเป็นทางการได้แล้วนะลูก”

หญิงสูงวัยเอ่ยอย่างคาดหวัง “แม่มีผู้หญิงอยากแนะนำให้รู้จัก หนู ‘ริต้า’ ลูกสาวเพื่อนสนิทสมัยเรียนของแม่เอง น้องเพิ่งเรียนจบโท บินกลับมาไม่กี่วันนี่เอง ทั้งสวย ทั้งฐานะชาติตระกูลคู่ควรกับลูกทุกอย่าง แม่นัดกินข้าวไว้ให้แล้วนะ...”

อัครินทร์นั่งฟังนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ เขาเพียงแต่ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ โดยไม่ได้รับคำหรือปฏิเสธ

ในจังหวะนั้นเอง มุกดากับป้าสายกำลังยกจานผลไม้สดเข้ามาให้ และทันทีที่เห็นคนทั้งคู่เดินเข้า ดารินทร์ จากน้ำเสียงที่เคยอ่อนโยนก็แปรเปลี่ยนเป็นดังฉะฉานขึ้นมาทันที ราวกับตั้งใจจะประกาศให้คนอื่นรับรู้สถานะอันต่ำต้อยของตัวเอง

“หนูริต้านี่แหละที่คู่ควรจะมาเป็นสะใภ้ของอัครเดชานนท์! ชาติตระกูลก็ดี มีหน้ามีตาในสังคม ไม่เหมือนพวกผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้า หรือพวกลูกหนี้ชั้นต่ำที่จ้องจะมาเกาะลูกชายแม่กิน!”

คำพูดกระแทกกระทั้นที่ดังสะท้อนในห้องโถงทำเอาป้าสายถึงกับหน้าถอดสี ส่วนมุกดาชะงักฝีเท้าไปชั่วครู่ มือบางที่จับจานผลไม้จิกแน่น

ความเจ็บจุกแล่นริ้วขึ้นมาจุกอก เธอรู้ดีว่าคุณหญิงตั้งใจพูดกระทบเธอ  แต่ผิดที่ว่าเธอไม่ได้เป็นอย่างที่อีกฝ่ายพูดทั้งหมด

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามบังคับไม่ให้น้ำตาไหลออกมาก่อนจะรีบเดินมาวางจานผลไม้และเดินเลี่ยงออกไปให้เร็วที่สุด โดยมีสายตาของป้าสายมองด้วยความเป็นห่วง แล้วรีบเดินตามออกไปอีกคน

“เออ เตะนิดแตะหน่อยไม่ได้เชียวนะ” ดารินทร์ว่ากระแทกป้าสายที่เป็นห่วงมุกดาออกหน้าออกตาเสมอ

อัครินทร์ถอนหายใจ ปรายสายตามองตามแผ่นหลังบางที่เดินแกมวิ่งหายเข้าไปในครัว คิ้วหนาขมวดมุ่นด้วยความขัดใจ แล้ววางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดัง

‘แกร๊ก’ จนผู้เป็นแม่สะดุ้งตวัดตามอง...